De kerstvakantie was aanpoten. Met een euforisch gevoel had ik de eindstreep gehaald: de vakantie was welverdiend. En toen stortte ik in. Misschien herken je het. Die weerstand die met een bizar tempo omlaag dendert zodra je eindelijk tot rust komt. Mijn hele lijf voelde de ruimte om nu alle vermoeidheid toe te laten. Alsof mijn systeem had gewacht op dat groene licht: “Nu mag het.”
Na een driedubbele griepgolf die ik beleefde als een golfslagbad dat niet meer stopte, voelde ik me in het nieuwe jaar eindelijk weer een beetje boven water komen. En daar kwamen ze: de beste wensen, de positieve energie, en natuurlijk de vraag: “Wat zijn jouw goede voornemens?”
Nee, die heb ik niet. In tegendeel.
Ergens tussen de hoestbuien en de koortsdromen door realiseerde ik me iets. Dit patroon ken ik. Dit ‘doorrennen tot je omvalt’ is niet nieuw. En het idee dat ik in januari weer vol goede moed aan de slag zou gaan met een lijstje vol verbeterpunten? Daar krijg ik gewoonweg geen energie meer van.
Ik neem me dit jaar maar eens iets heel anders voor: ontspannen in dat wat er al is. Even om me heen kijken naar wat ik al gecreëerd heb. Naar wat er al voedend en helend is geweest. Naar de vrouwen die ik mag begeleiden, de inzichten die zullen ontstaan, de zachtheid die zich een plek mag gaan veroveren tussen alle actie door. Even niet kijken naar wat er anders, beter of effectiever kan. Even geen optimalisatie. Geen grow mindset. Geen “next level”.
Gewoon: dit is goed. Dit mag er zijn.
De kracht van wat tegenwerkt
En dan is er nog iets. Ik wil dit jaar leren omarmen wat er tegenwerkt. Die stem die zegt “doe eens rustig”. Dat lijf dat zegt “nee, nu niet, geen tijd voor”. Die weerstand die zich manifesteert als ziekte, vermoeidheid, twijfel. Want daar zit uiteindelijk de kracht van transformatie. Niet in het overwinnen, niet in het doorzetten, maar in het luisteren. In het ruimte geven aan wat er blijkbaar gezien wil worden.
Wat als die tegenwerking niet iets is om te bestrijden, maar een uitnodiging is? Een uitnodiging om anders te gaan bewegen. Om te onderzoeken wat er werkelijk nodig is. Om te vertrouwen op een tempo dat meer bij je past.
Een andere soort vooruitgang
Dit voelt misschien niet als vooruitgang in de traditionele zin. Maar misschien is dat wel precies de vooruitgang die ik nodig heb. Die wij allemaal af en toe nodig hebben.
De vooruitgang die zit in:
– Erkennen wat er al is
– Waarderen wat je al hebt neergezet
– Luisteren naar wat tegenwerkt
– Ruimte maken voor een ander tempo
– Vertrouwen dat ‘genoeg’ ook echt genoeg is
Mijn vraag aan jou:
Welk stuk dat er is kun jij al leren omarmen?
Wat als je dit jaar niet focust op wat er nog niet is, maar op wat er al wél is? Wat als je de weerstand niet ziet als vijand, maar als boodschapper? Wat als ‘genoeg’ jouw woord van 2025 wordt?
Yemoja – Coaching voor vrouwen die klaar zijn om vanuit een andere plek te bewegen. Niet harder, maar echter.